GALERIA MIEJSCE DLA SZTUKI

WDECH/TOMASZ BARAN

W rozumieniu twórczości właściwej, wielu artystów unika odpowiedzialności na pytanie - o wtórność działań i powielanie wyuczonych już wzorców, estetycznych bądź ideowych.

Podczas gdy "Wszystko już było", dla mnie ważniejsze zawsze były nieśmiertelne idee piękna, dobra i prawdy, oraz zasada "mniej znaczy więcej."

Zdaję sobie sprawę, że wyjściu poza świat narracji towarzyszy zawsze lęk przed się spotkaniem się z prawdą, jaką ukazuje nam sama natura. Tego właśnie aspektu dotyka również i moja twórczość, ściśle powiązana z inwolucyjnym charakterem wszechświata.

Kantowski Focus Imaginarius dotyka jednak tej części twórczości Tomka, która łączy go ze światem rzeczywistym.

Czy dotyczy on wewnętrznych napięć i połamań zakomunikowanych przez krosna jawiące się w oku widza jako korpusy zakryte elegancką materią farby położonej na płótno? Najlepiej sprawdzić to samemu, oglądając na żywo tytułowe "Wdechy".

tekst: Łukasz Cendrowski
Zdjęcia: Tomek Baran

MARTWE DUSZE - prelekcja Krzysztofa Azarewicza

Aleistera Crowleya nazywano i nadal nazywa się bardzo różnie. Niektórzy widzą w nim maga i proroka nowej ery, inni poetę i wydawcę. Jeszcze inni alpinistę i szachistę. Brukowce opatrzyły go etykietką skandalisty, bankruta i antybrytyjskiego prowokatora tylko po to, by kilkadziesiąt lat po śmierci Crowleya BBC uznało go za jednego ze 100 najbardziej wpływowych Anglików w dziejach Imperium.

Niewielu wie, iż Crowley nazywał siebie… malarzem.

W swej prelekcji Krzysztof skupił się na tym stosunkowo mniej znanym aspekcie kolorowej biografii Bestii. Opowiedział o kontaktach Crowleya ze światem paryskiej i londyńskiej bohemy, a także o malarzach, którzy inspirowali go do tworzenia i przeżywania świata w sposób artystyczny.

Krzysztof prześledził malarską „karierę” Crowleya, wspomniał o wystawach jego prac, które odbyły się zarówno za życia, jak i po śmierci, a także o krytyce, jaka im towarzyszyła. Następnie przedstawił różnorodność tematyki obrazów ze szczególnym uwzględnieniem podobieństw z niemieckim ekspresjonizmem, by zakończyć swą prezentację na ukazaniu Crowleya jako… modela portretowego.

Po prelekcji zaprezentowany był także film Kennetha Angera na temat wystawy obrazów Crowleya "Człowiek, którego chcieliśmy powiesić" w wersji z komentarzami reżysera, a także zaprezentowana była nowa książka wydawnictwa LAShTAL PRESS.

tekst: Krzysztof Azarewicz

foto: mieczkowski.eu

WŚRÓD NOCNEJ CISZY/ afterparty?

WŚRÓD NOCNEJ CISZY / WERNISAŻ

Dla dobra ekspozycji, prestiżu galerii i dla samego autora, każda z prac pokazywanych na wystawie zawsze wymaga poddaniu się - Woli Całości. Jednak egoistyczna wola artysty częściej sprawuje własny porządek, a dzieje się tak dlatego, ponieważ (ta wola) nie potrafi poświęcić jednostkowej wartości "dzieła" dla lepszej organizacji całości.

Tak powstają ekspozycje zaplanowane z góry, przeładowane wartościami, często puste (ach ta abstynencja ideologiczna!) i niestety nudne.

Gdybym planował swoją własną indywidualną wystawę... wyglądałaby ona właśnie w ten sposób ...

Ustanawiając mrok pomiędzy poszczególnymi pomieszczeniami MD_S-u zmusiliśmy odbiorcę, a może [nawet] samo miejsce wystawiennicze aby zaprzestało ciągle podkreślać swój skrajny estetyzm - więc i snobizm przestrzeni WHITE CUBE.

Energia, którą włożyliśmy w całe przedsięwzięcie udowodniła to, że nawet jeśli ta wystawa nie jest najlepsza jakakolwiek zaistniała w tej galerii, to na pewno okazała się najdroższym projektem - oczywiście w porównaniu do niskonakładowych potrzeb budżetowych poprzednich wystaw...

Czy trzeba rozwodzić się nad istotą prac, które w większości przygotowane były wcześniej przez autora - a przez ducha galerii (tego świątecznego) uświęcone?

...nie sądzę...

Nowoczesna szopka ze znakiem monetarnym Euro w tle, rozbite auta ceramiczne i usypany z miału porcelanowego kształt leżącego bezdomnego, dały jasne stanowisko, odpowiadając co kryje się za tytułem WŚRÓD NOCNEJ CISZY z krytycznego punktu widzenia...

Powiedzieć jednak trzeba o realizacji, która wzbudziła największe zainteresowanie... Lecz jak można powiedzieć o niej inaczej, jak nie o trawestacji stołu wigilijnego, który zbudowany z bloczków gazobetonowych i zamrożonej Coca-Coli dla jednych odrealnił a dla innych odczarował [święta] ukazując ich świecką atmosferę...

Dlatego ta praca postrzegana będzie dla każdego w innym wymiarze. Ja tylko napomknę o alchemicznej transmutacji, która tym razem nie obejmowała przemiany ołowiu w złoto lecz trywializowała kulturę picia wódki - złośliwie zamrażając popitkę...(na tym właśnie polega "zdrowie na budowie!") Dodatkowo topniejąca ciecz wsiąkała w suporex, jednocześnie opóźniając parowanie doskonale schłodzonego alkoholu. Duch jest w końcu immanentny!

tekst: Adam Grudzień